Annelies: als volwassen kinderen noodgedwongen thuis blijven wonen

Annelies en Marleen ontmoetten elkaar tijdens een luisterpanel van HW Wonen. Annelies vertelde daar dat haar zonen nog thuis wonen. Vooral haar opmerking ‘mijn leven staat ook stil’ bleef Marleen bij.

 “In mijn werk zie ik dat de wachttijden oplopen en jongeren moeilijk een woning vinden”, vertelt Marleen. “Maar achter die cijfers zitten ook verhalen van ouders.” 

Een huis vol volwassenen 

Annelies woont al lange tijd met plezier in haar hoekwoning in Oud-Beijerland. Toen haar kinderen klein waren, was de ruimte ideaal. Nu wonen er drie volwassenen onder één dak. “Ik hou van mijn kinderen en het is gelukkig gezellig thuis. Maar ik had niet gedacht dat ze op deze leeftijd nog allebei bij mij zouden wonen.” Dat merkt Annelies
vooral aan haar gebrek aan ruimte en privacy. Ze wilde bijvoorbeeld de zolder gebruiken om te schilderen. “Ik had alles vrijgemaakt voor mijn schilderspullen. Toen kwam ik thuis en stond er ineens een bed. Mijn jongste had de zolder ingepikt.” 

Ook op andere vlakken voelt Annelies dat haar eigen leven minder ruimte krijgt. “Als ik nu een leuke man zou ontmoeten, denk ik ook: hoe moet dat dan? Mijn zonen lopen natuurlijk gewoon in en uit. Het is ook hun thuis.” Toch wil ze haar kinderen niet onder druk zetten. “Je kunt wel zeggen: je bent volwassen, zoek het maar uit. Maar als ze geen woning hebben, waar moeten ze dan heen?” 

Ook financiële gevolgen 

Naast ruimte en privacy maakt Annelies zich zorgen over haar financiën. Ze werkt vijf dagen per week en merkt dat haar vaste lasten steeds hoger worden. Ook kan het inkomen van volwassen inwonende kinderen vanaf een bepaalde leeftijd meetellen bij een inkomensafhankelijke huurverhoging. “Ik dacht: straks gaat mijn huur omhoog omdat mijn zoon nog thuis woont. Terwijl het niet mijn keuze is dat hij geen woning kan vinden.” Voor Marleen is dat een belangrijk inzicht. “Op papier kijken we naar het inkomen van een huishouden. Maar achter zo’n regel kan een heel andere situatie zitten.” 

Op zoek naar perspectief

De oudste zoon van Annelies staat al jaren ingeschreven als woningzoekende en reageert regelmatig, maar zonder succes. Mogelijk is hij eerder een deel van zijn inschrijfduur kwijtgeraakt. Marleen stelt voor om daar, met zijn toestemming, naar te laten kijken en ook zijn zoekprofiel te controleren. Haar jongste zoon staat nog niet ingeschreven. “Dat is dan de eerste stap”, legt Marleen uit. “Vanaf je inschrijving bouw je inschrijfduur op.” 

Een snelle oplossing is er niet. Toch levert het gesprek iets op. Voor Annelies zijn er concrete vervolgstappen. Voor Marleen maakt het duidelijk dat woningnood niet alleen jongeren raakt. “We kijken vaak naar jongeren die langer thuis wonen”, zegt  Marleen. “Maar ook hun ouders hebben weinig keuze.” Annelies: “Mijn kinderen zitten me niet in de weg. Maar op een gegeven
moment moeten zij hun eigen leven kunnen beginnen. En ik zelf ook.” 5Jouw mening helpt ons verbeteren