JUBILEUM: “Hier wil ik voorlopig blijven, ik ga voor de 100!”

In deze jubileumreeks zetten we onze huurders in het zonnetje die al heel wat jaren een woning bij ons huren. Zij delen hun verhalen. Over wat zij allemaal hebben meegemaakt, wat er is veranderd of juist niet, waarom ze al zo lang bij ons huren en hoe zij onze dienstverlening ervaren. Dit keer, de voorlopig laatste van dit jaar: mevrouw Schuuring uit 's-Gravendeel.  

Eerder dit jaar organiseerden wij een speciale high tea voor alle jubilarissen die gereageerd hebben op een social media-oproep. En als je al zolang huurt heb je ook veel te vertellen, bleek. Een keer in de maand brengen we een van de verhalen de komende tijd nog even onder de aandacht.

Even verdrietig

Afgelopen februari verhuisde mevrouw Schuuring (93) uit ’s Gravendeel van een eengezinswoning naar een gelijkvloerse aanleunwoning. Na 65 jaar verliet zij de huurwoning waaraan haar man in 1958 had meegebouwd. Een verdrietig moment, maar gelukkig voelt mevrouw Schuuring zich al snel thuis in haar nieuwe woning: “Ik ga voor de 100. Ik vind het leuk hier!” 

Zelf boodschappen doen

Je zou het haar niet geven, want met haar 93 jaar doet mevrouw Schuuring nog veel zelf. “Ik heb laatst nog boodschappen gehaald hoor”,  vertelt zij. “Dat was aan het begin wel wennen, want toen kende ik de weg hier nog niet zo goed. Samen met mijn dochter heb ik de weg naar de supermarkt een paar keer geoefend en er hangt een briefje aan mijn rollator met het nummer van mijn dochter. Als ik het niet meer weet, dan vraag ik gewoon of iemand mijn dochter wil bellen. Tegenwoordig hebben ze toch allemaal zo’n apparaat.” Mevrouw Schuuring wijst naar de mobiele telefoon die op tafel ligt.  

Creatieve familie

“Ik niet hoor”, benadrukt ze stellig, kijkend naar die telefoon. “Ik heb niks met computers. Ik heb liever een naaimachine. Ik was coupeuse. Zie je die trouwfoto’s? De jurken heb ik allemaal zelf gemaakt, inclusief mijn eigen trouwjurk. Het pak dat ik nu draag, heb ik trouwens ook zelf gemaakt. We zijn een creatieve familie. Helaas gaat het naaien niet zo gemakkelijk meer, dus ik heb de naaimachine aan mijn buurvrouw gegeven. Nu maak ik vaak legpuzzels of cryptogrammen.” 

Gelijkvloers is veiliger 

“Voor de verhuizing hebben mijn dochters ook alles geregeld. Dat gaat tegenwoordig ook allemaal via de computer. Ik wilde heel graag een woning op de begane grond. Ik ben heel blij dat dit gelukt is. Er komen regelmatig schoolklassen voorbij onderweg naar de gymzaal. Ze zwaaien allemaal naar me. Dat vind ik zo leuk. Het is ook een erg fijn huis. Alles gelijkvloers is wel prettig. In het vorige huis moest ik de trap af als ik ’s nachts naar het toilet moest. Nu ben ik met 2 stappen vanaf mijn bed in de badkamer.” 

Het is goed zo

Soms denkt mevrouw Schuuring nog weleens terug aan haar oude woning. In 1958 hielp haar man mee met de bouw van de huurwoningen. “Hij had toen aangegeven dat hij ook wel zo’n huis wilde en het lukte hem nog ook.” Mevrouw weet nog dat haar man een duidelijke voorkeur had voor 2 woningen. Deze woningen grenzen aan een brandgang en een deel van de verdiepingsvloer loopt door tot boven de brandgang. Hierdoor is de badkamer groter. “Ook dat kreeg hij voor elkaar. Het was een ontzettend fijn huis, maar het was wel verouderd hoor. Inmiddels is het van binnen helemaal verbouwd door HW Wonen en mijn dochter vertelde me dat er meer dan 400 reacties op waren. Dat snap ik wel. Het is een geruststellende gedachte dat ik nu ruimte heb gemaakt voor een gezin, want in je eentje in zo’n groot huis is eigenlijk ook niet eerlijk. Het is goed zo.” 

Tekst: Cynthia van der Waal, Schrijven is Blijven