Moniek: slimme aanpassingen voor een thuis op maat

Een vangnet bij haar moeder  

Na haar scheiding keerde Moniek terug naar haar ouderlijk huis op de dijk in Zuid-Beijerland. “Ik ben eerst weer bij mijn moeder gaan wonen. Dat gaf me toch een vangnet en oppas voor de kids.” Met z’n drieën deelden ze één slaapkamer. Ondertussen schreef Moniek zich in bij HW Wonen. “Ik hoorde toen al dat de wachttijd lang kon zijn, dus ik wist dat het niet snel zou gaan.” En snel ging het inderdaad niet.  

Moniek vond tussendoor verschillende particuliere woningen. Ze werkte als vrijwilliger in Rotterdam als ''maatje'' en één dag per week bij de Passiewaard in Zuid-Beijerland, een dagactiviteitencentrum dat haar moeder enige tijd geleden heeft opgericht. Om haar inkomen te vergroten, breidde ze haar contracturen uit. Ze ging ook werken bij de PassieHoek, de Huiskamer van de Wijk en een winkeltje in één.  

Toch bleef een vaste woning buiten bereik. In de jaren die volgden verhuisde Moniek met haar kinderen meerdere keren. Via bekenden kon ze gelukkig wel steeds tijdelijk een particuliere woning huren, maar na twee jaar begon de zoektocht opnieuw. Zelfs een urgentieaanvraag bood geen uitkomst.  

“Ik ben op gesprek geweest bij de gemeente en eigenlijk dacht ik: dit gaat het wel worden. Maar toen kreeg ik toch een brief waarin stond: nee, u kunt terug verhuizen naar uw moeder, want u heeft een moeder in Zuid-Beijerland wonen. Maar zij hebben geen idee hoe ik daar een korte tijd in woonde met de kinderen qua ruimte.”  

Vertrouwen houden  

Toch probeerde Moniek niet alleen naar de onzekerheid te kijken. Haar geloof hielp haar om vertrouwen te houden. “Heel veel mensen zeiden: wat erg voor je. En het is zeker heel spannend, ook voor de kinderen. Maar ik zei altijd: het komt echt goed. Dit is ons pad.” Dat betekende niet dat het altijd makkelijk was. “Vooral omdat je weet dat je op een gegeven moment weer moet verhuizen. Tegelijkertijd probeerde ik daar niet te veel mee bezig te zijn door te genieten van de tijdelijke plek waar we op dat moment woonden.”  De vele verhuizingen maakten het gezin uiteindelijk ook flexibel. “Als we verhuisden, waren we binnen twee weken weer gewend. Een nieuw avontuur.” Elk huis richtte Moniek opnieuw in als een plek die bij hen paste. Anders dan het vorige huis, maar altijd met hetzelfde doel: een plek creëren waar ze zich thuis voelden.  

“Ik heb altijd het vertrouwen gehad: God gaat voor ons zorgen.”  

Een onverwachte pastorie  

Na meerdere keren een woning te zijn misgelopen, kwam ineens de pastorie op haar pad. Via een tip belde Moniek meteen. “Hij is voor jou”, kreeg ze te horen. Ze mocht de pastorie huren. “Dat was echt wel wat. Mooi dat er mensen zijn die je dit gunnen.” Een jaar later, terwijl Moniek met haar kinderen op de camping zat, kwam er opnieuw een onverwacht telefoontje. De kerk had een nieuwe dominee gevonden en daardoor moest Moniek de pastorie verlaten.  

“Ik had gehoopt er nog wat langer te mogen zitten, maar ik gun het de kerk enorm. Ze zaten al een tijd zonder dominee. Dus ja, toen moesten we er toch over 2,5 maand uit na het belletje.”  
De zoektocht naar een vaste woning kreeg daarmee opnieuw haast.  

Inmiddels stond Moniek al een paar jaar ingeschreven bij HW Wonen. Er kwamen wel woningen voorbij, maar lang niet altijd in Zuid-Beijerland. Daarom verbreedde ze haar zoektocht naar Oud-Beijerland, ook al betekende dat mogelijk een andere woonplaats voor haar kinderen, die in Zuid-Beijerland op school zitten. Zo stond Moniek bij een woning eerst op nummer één, om later alsnog naar de tweede plek te zakken. “Jeetje, dat is toch wel even weer van: dat heeft zo moeten zijn.”  

Steeds opnieuw volgde een teleurstelling. Tot er, tijdens een verblijf op de camping, iets gebeurde wat voor Moniek als iets symbolisch voelt. Ze liep een winkeltje binnen om een kaartje te kopen. Uiteindelijk ging ze naar buiten met een decoratief plateautje. “Ineens dacht ik: ik ga wat kopen. Iets van decoratie, als geloof dat dit op tijd in mijn nieuwe vaste woning komt te staan.” Ze kocht het bewust als teken van vertrouwen. “Wat daar staat, is voor mij echt het teken van een nieuw begin in vertrouwen. En dat is wat er gaat gebeuren.”  

Niet lang daarna kwam er een woning vrij. Niet in Oud-Beijerland, maar precies waar Moniek zo graag wilde blijven: in Zuid-Beijerland.  

Na een bezichtiging van een ander huis, dat uiteindelijk te klein bleek voor het gezin, liep Moniek langs de woning. De bewoner was thuis. “Ik heb gewoon gevraagd of ik even binnen mocht kijken. ‘O ja hoor’, zei hij, ‘kom maar binnen.’ Ik kwam binnen en dacht: dit voelt meteen als mijn thuis. Hier zie ik mezelf in wonen, hier voelt het goed!” Het voelde echt als een nieuw begin dat precies op tijd kwam. Op 1 november kreeg Moniek de sleutel van haar nieuwe woning. Op 15 november moest ze de sleutel van de pastorie inleveren.  

Een huis dat meegroeit  

Een eigen woning betekende voor Moniek meer dan alleen een vast adres. Haar kinderen worden ouder en daarmee wordt een eigen plek steeds belangrijker. Boven was oorspronkelijk één grote open ruimte. Met behulp van haar broer, die super handig is en een eigen bedrijfje runt, veranderde Moniek de indeling.  

“Mijn broertje is heel handig. Samen hebben we gekeken hoe we de ruimte het beste konden gebruiken. Hij heeft een paar wandjes geplaatst waardoor allebei de kinderen een eigen slaapkamer kregen.”  Zelf slaapt Moniek beneden, in de voormalige eetkamer. 
 

“Die wandjes maken echt een groot verschil. De kinderen hebben nu allebei hun eigen kamer. Dat geeft zoveel meer rust.”  
 

Voor deze woningaanpassing vroeg Moniek toestemming aan. De woning sluit nu beter aan bij het gezin en de kinderen hebben allebei een eigen slaapkamer.  

Slim omgaan met de ruimte  

Ook op andere plekken in huis denkt Moniek graag praktisch. De berging veranderde ze bijvoorbeeld in een inloopkast. Daardoor bleef er binnen meer leefruimte over.  

“Je moet soms creatief zijn. We hebben niet heel veel ruimte, dus dan ga je slim nadenken. De berging is nu mijn kledingkast geworden. Daardoor blijft het huis veel rustiger en opgeruimder.” En haar bed heeft ze verhoogd, waardoor eronder extra opbergruimte ontstond.  

Nog meer plannen  

Nu Moniek weet hoe een woningaanpassing werkt, ontstaan er alweer nieuwe ideeën. Zo zou ze in de toekomst het dakraam graag willen vergroten en misschien de verwarming boven willen verplaatsen. “Ik weet nu dat je veel kunt aanvragen en dat het best makkelijk gaat. Ik moet het alleen terugbrengen naar de oude staat, maar dat zie ik dan wel weer.”  

Ze begrijpt tegelijkertijd dat niet iedere aanpassing zomaar kan worden overgenomen. Een voorziening die door een vorige huurder is aangebracht, wordt uiteindelijk eigendom van HW Wonen. Als er later iets mee aan de hand is, kan dat risico’s met zich meebrengen. Voor een dakraam gelden bijvoorbeeld bepaalde eisen en krijgt een huurder instructies mee. “Maar dat vind ik geen probleem, want ik hoop dat ik hier nog heel lang mag wonen!”  

Een nieuw hoofdstuk  

Na zes jaar van tijdelijke adressen, opnieuw beginnen en steeds weer zoeken, heeft Moniek eindelijk een plek waar ze vooruit kan kijken. Een huis waar haar kinderen hun eigen kamer hebben. Waar ruimte is voor slimme oplossingen. En vooral: een huis dat voelt als thuis.