Daar kwam nog iets bij. Hun jongste dochter verhuisde vijf jaar geleden naar Mijnsheerenland. “We zijn toen de omgeving gaan verkennen en we zagen het hier eigenlijk meteen zitten.”
Toen dit nieuwbouwappartement vrijkwam bij HW Wonen, voelde dat als een lot uit de loterij. “Dit was raak. Dit moest het worden.”
Wennen aan een dorp
De overstap van stad naar dorp was groot. In Schiedam woonde Jeannette vlakbij een winkelcentrum en kende ze iedereen. “Als ik daar over straat liep, werd er getoeterd. Buren, vriendinnen, kennissen. Hier kent nog niemand me.”
Toch voelt ze zich welkom. “Ik kan niet zeggen dat mensen me als buitenstaander zien. Iedereen is vriendelijk.” Ze geniet van de kleine dingen. “Het dorpswinkeltje, de bakker, de slager. Dat vind ik echt leuk.”
Wat ze het meest mist? “De aanspraak. Dat je buiten loopt en iedereen kent je.” Maar ze weet dat dit tijd nodig heeft. “Ik ben zelf nogal een prater, dus dat komt vast goed. Ik blijf gewoon mezelf!”
Bewust gekozen voor nieuwbouw
Jeannette en Aad wilden heel graag nieuwbouw. “Gewoon dat alles nieuw en schoon is. Dat er nog niemand anders in heeft gewoond.”
Ze herinnert zich hun eerste huurhuis in Schiedam nog goed. “Dat was vies toen wij erin kwamen. Achter de verwarmingen zat vuil, roosters die nooit waren schoongemaakt. We hebben uiteindelijk zelf nieuwe verwarmingen gekocht. Anders had ik er niet kunnen wonen.” Nu is dat anders. “Alles is fris. Dat voelt zó fijn.”
Verhuizen op latere leeftijd
Hoewel de keuze duidelijk was, was de verhuizing pittig. Ze moesten veel spullen wegdoen. Grote meubels, spiegels, kasten: het paste niet meer. “Maar aan de andere kant geeft het ook rust. Minder spullen, rustigere muren. En ik ben ook blij dat ik van de tuin af ben!”
Het appartement zelf
In het begin schrok Jeannette. Toen ze het appartement voor het eerst zag tijdens de bouw, dacht ze: dit is veel te klein.
“Maar nu voelt het alsof ik hier al jaren woon. Gelukkig viel het reuze mee!”
Waar ze het meest blij mee is? “De vloerverwarming en het balkon. De hele dag zon. Heerlijk.”
Het is even wennen dat ze minder ruimte heeft. “Ik had best nog een kamer extra gewild.” Gelukkig is er een berging, een kelder én huren ze een extra garage.
Contact met buren
In het complex wonen veel jonge mensen. “Overdag is het hier heel rustig. Iedereen is weg.” Het contact is vriendelijk, maar oppervlakkig. “We zeggen gedag in de gang, maar gaan nog niet bij elkaar op de koffie.”
Wat Jeannette wel lastig vindt, zijn de algemene ruimtes. “Die gang beneden… daar moet ik aan wennen. Met sneeuw en modder werd het echt vies. Ik heb al drie keer de liftdeuren schoongemaakt.” Ze lacht. “Ik hou gewoon heel erg van schoon!”
De keuken en het traject met HW Wonen
Over het proces met HW Wonen is ze positief. Vooral het uitzoeken van de keuken vond ze leuk. “Dat was heel goed geregeld. Iedereen was lief.” Toch ging er iets mis bij de toewijzing van de woning. Documenten bleken niet compleet en er werd gevraagd om een werkgeversverklaring van Jeannette. “Maar ik heb nooit gewerkt! Dus hoe kan ik die hebben?”
Het zorgde voor stress. “Ik dacht echt dat het huis voor mijn neus voorbij zou gaan.” Uiteindelijk hielp een medewerker van HW Wonen hen erdoorheen. “We waren ontzettend blij met Joy. Ze had zoveel geduld. Dankzij haar is alles goed gekomen.”
Even wennen aan nieuwe regels
Wat Jeannette ook lastig vindt, zijn de afvalregels in de gemeente. Ze lacht: “In Schiedam gooide ik alles bij elkaar! Hier moet je alles scheiden én betalen per keer dat je de container opent.”
Een huis voor de familie
Jeannette heeft zes kleinkinderen, van zes tot zestien jaar. Logeren kan nog steeds. “Ik heb een automatisch luchtbed. Stekker erin en klaar.” Hoewel ze een kleinere bank heeft dan vroeger, is ze blij. “We moesten wennen, maar het werkt inmiddels prima zo.”
“Dit is mijn laatste huis”
Voor Jeannette is het duidelijk: ze gaat niet meer verhuizen. “Dit is mijn laatste huisje.”
Ze kijkt tevreden om zich heen. Minder spullen, een nieuw appartement, vloerverwarming, een zonnig balkon en een zomerplek op de camping. En de rest? “Dat komt wel. De mensen hier leren me vanzelf kennen!”
